We zitten in het Negentiende arrondisement. Dat is voor de kijker rechts boven. Nogal een stuk uit het centrum, maar wel binnen de Périférique. Het is fijn als je opgehaald wordt door iemand die de weg weet. Emanuelle en Isabelle namen ons eerst lopend mee naar het Gare de L'Est. Daar zouden we een weekabonnement aanschaffen (ze hadden ons gevraagd om pasfoto's mee te nemen) en vandaar zouden we met de metro naar Station Crimee gaan. Crimee is de Krim. Er is een grote straat die de Engelsen ‘de Highstreet' noemen; Avenue de Flandre. Het zal wel een buurt over oorlogsgebieden zijn... dat zoeken we op.
Zij wonen in de Rue des Eiders (de eenden-donsstraat), dat is niet echt een straat maar een groot flatgebouwencomplex dat afgesloten is en waar je toegang toe hebt door verschillende hekken op verschillende straathoeken. 's Avonds en in het weekend gaan de hekken op slot. We kwamen aan op zondag dus ze konden ons gelijk laten zien wat de code was en welk hek we moesten nemen en hoe we door de grote binnentuin naar het juiste portiek moesten lopen.

Onderweg vertelde Emanuelle dat er veel Chinezen en Joden in deze buurt wonen. Toen zij hier voor het eerst kwam wist ze niet veel van Joden en hun gewoonten af. Vooral niet van orthodoxe Joden. Ze vertelde dat ze op een zaterdag naar het gesloten hek kwam lopen met haar handen vol met boodschappentassen. Er stond een man voor het hek te wachten. Ze vroeg of hij het hek open wilde doen, maar dat weigerde hij. Ze werd boos en vond hem onbeleefd en stom. Maar later hoorde ze dat orthodoxe Joden op de Sjabbat niet met elektriciteit in aanraking mogen komen. Hij stond daar dus te wachten op iemand die voor hém het hek zou opendoen en niet andersom. Komisch niet.