Gisteren, vrijdag, gingen we naar de begraafplaats Père Lachaise. Voor JaRo was het de eerste keer voor mij de 5^de keer. Ja, het is een bedevaartsoord voor mij. Dat kan je wel zeggen. Nou niet alleen voor mij want er liggen zoveel beroemde mensen begraven dat het er zwart ziet van de bezoekers.

Père Lachaise is behoorlijk groot, het is net een park. De paden hebben straatnamen. Zoals Avenue de Acacias. Ik vroeg me ineens af of ze op de TomTom te vinden zijn. Ik zei tegen Jaro dat we drinken en boterhammen mee moesten nemen, omdat we er een hele lange tijd zouden doorbrengen. We hadden nog geen voet binnen de poort gezet en Jaro zei dat ie wel tot zes uur in de avond wilde blijven... zo mooi vond ie het. Nou dat is ook wel zo, hoor. Het is echt prachtig. Ik heb in m'n leven al heel wat begraafplaatsen bezocht, maar deze is de allermooiste.

De eerste keer dat ik er kwam was in 1979. Ik was toen 16 en verliefd op Oscar Wilde. Die ligt daar ook. Ik was op vakantie met mijn ouders en we waren er toen alledrie voor het eerst. Mijn (Poolse) moeder wilde graag het graf van Chopin zien en mijn vader dat van Piaf en van Hector Berlioz.

Ik had ook gelezen dat Jim Morrison er begraven lag en die wilde ik ook per sé zien. Het was best moeilijk om de graven te vinden , want bij de portier hadden we een vaag, vaal, gestencild plattegrondje gekegen waar James Morrison niet eens opstond. En toen ging het regenen en we gingen weg zonder dat ik Jim gezien had. Het zien van het graf van Oscar Wilde was gaaf en heftig.

De tweede keer dat ik er was, was 1981en het was juli. Om precies te zijn was het 2 juli 1981 en dat ik was de 10-jarige sterfdag van Jim Morrison. Dit keer was het heel makkelijk om het graf te vinden, omdat het er zwart zag van de fans die van heinde en verre allemaal speciaal voor dat ‘jubileum' gekomen waren. Er was net een borstbeeld van hem op de steen gezet. De overige bandleden waren er een dag eerder geweest! Whoe-oe-oe, exciting! Er was muziek, wietlucht, graffiti, sfeer.
Mijn ouders vonden het vreselijk en schadalig maar voor mij wilden ze er wel even blijven.

In de zomer van 1986 ging ik met een vriend. Toen was het borstbeeld beklad en de neus was gebroken. Jammer. Maar de sfeer was nog steeds gaaf.
In 1991 was het de 20-jarige sterfdag en toen ging ik met een andere vriend. Er was toen een Doors revival, Oliver Stone had toen net de Doors film gemaakt en 's ochtends stonden er hele hordes voor de poort te wachten om naar binnen te mogen. De politie liet ons niet naar binnen, omdat het een hele mensen-massa was. Mensen zeiden dat je aan de achterkant ergens over de muur kon klimmen. Ik ben toen met die vriend om de begraafplaats heen gelopen en we vonden een plek waar we over de muur en prikkeldraad konden springen. Ik vond het doodeng, maar wilde toch per sé bij het graf. Binnen de muren liep overal security en we moesten ons verstoppen. Ja, net een film. Uiteindelijk kwamen we bij het graf. Het borstbeeld was verdwenen. Extra jammer. Maar nog steeds veel graffiti.
Na een tijdje lieten ze de mensen buiten de poort binnen omdat er toch al zoveel illegaal binnen waren gekomen. Druk, sfeer, gezellig. Het is gaaf om met zoveel gelijkgestemden bij elkaar te zijn.

Gisteren was ik er dus voor de vijfde keer en voor de vierde keer bij het graf van Jim Morrison. Nou... wat een 'slap in the face'! Er staan dranghekken om het graf heen, er is geen enkele graffiti te bekennen, er staat iemand van de begraafplaats bij om de ‘orde' te bewaren. Bah... de sfeer is mat en tam. Things that make ya go hmmm....

Overigens was het graf van Oscar Wilde ook een grote tegenvaller, want in de loop de tijd is er een gewoonte ontstaan om de grafsteen te bedekken met lipstick zoenen. Er stond zelfs een lipstick op de rand van het beeld. Het ziet er heel stom uit, kleine vette vlekken in de vorm van een mond.

Nee, ik kon het er niet op. Maar verder was het een prachtige dag en voor Jaro een gave nieuwe ervaring. Ik zal er blijven terugkomen en ik denk dat dat voor Jaro geldt.