Gargoyles (door JaRo)

Maandag zijn we eindelijk naar de Notre Dame geweest. Dat stond eigenlijk vanaf het begin al op het programma maar uiteindelijk was dat het laatste wat we bezocht hebben. We wisten van te voren dat we 400 treden moesten beklimmen om halverwege de Noordtoren te komen maar dat hadden we er  graag voor over. Dat we eerst ook nog bijna 2 uur in de rij moesten staan was wel weer een tegenvaller. Waarom gaan al die mensen niet op een andere dag zodat wij in alle rust kunnen rondlopen en rondkijken? ... Ach laat maar; We hebben het overleefd. Gelukkig liep er een Fransman met een masker van Einstein op zijn hoofd rond die het wachtende publiek op een heerlijke manier vermaakte.

De klim op zich viel reuze mee (al denkt Mo daar anders over) en daar stonden we dan eindelijk oog in oog met de reden van onze klim: de gargoyles.

Bekend uit het verhaal van Victor Hugo is natuurlijk Quasimodo, de klokkenluider van de Notre Dame. Door met name de tekenfilmversie van Walt Disney zijn deze waterspuwers erg bekend geworden. Niet twee zijn er gelijk aan elkaar en de ene kijkt nog lelijker uit zijn ogen dan de andere. Wij wilden ze eens goed op de foto zetten om deze te gebruiken bij onze eigen foto-composities. We waren de laatste groep die omhoog mocht maar hadden gelukkig alle tijd om rustig foto's te maken. Nou, dat is gelukt.

Omdat het al zo laat was konden we helaas de kathedraal niet meer in. Goh, moeten we toch nog een keer terug naar Parijs. Wat een straf!

O, ja...De klokkenluider van de Notre Dame ...Deze kwamen we gelukkig toch ook nog even tegen.

Morgen reizen we weer terug naar Amsterdam.

2 reacties | reageer

"C'est ici lempire de la mort." (door JaRo)

Deze waarschuwing staat boven de ingang van de Catacomben. En terecht.

We hadden van verschillende kanten al gehoord dat een bezoek zeker de moeite waard zou zijn. Een paar dagen geleden waren wij van plan hier te gaan kijken maar bij het metrostation tegenover de ingang schrokken we een beetje van de enorme rij wachtenden. Het einde was niet zichtbaar. We hadden op dat moment geen zin om lang in de rij te staan. Het was weekend en warm dus dat zou de drukte wel verklaren, dachten we. Nou mooi niet dus. Op vrijdag en met een graad of 21 en een dreigend regenbuitje was het net zo druk. Omdat we dit per sé wilden zien, besloten we toch maar in de rij te gaan staan. Na ruim een uur schuifelend te hebben doorgebracht stonden we voor de kassa en konden we naar binnen. En het gekke is...vanaf dat moment merkte je niets meer van de drukte. Doordat iedereen apart moest betalen, ging je automatisch in kleine groepjes naar binnen.

Eerst moesten we een trap af en daarna moesten we door een lang stelsel van gangen lopen waar geen einde aan leek te komen. Mo durfde niet achter mij te lopen. Volgens mij was dit voor haar het spannendste deel van de route. Na ongeveer 10 minuten kwamen wij aan de poort met de bovenstaande tekst: "Stop! Dit is het rijk van de dood."

Eenmaal door deze poort kwam je in een gangenstelsel waar de muren bestonden uit schedels en botten. Niet zomaal een paar honderd maar miljoenen schedels en botten. Deze zijn op verschillende manieren opgestapeld en overal zie je nissen met gedenkstenen. Op de ene plek vormden de schedels een kruis en ergens anders weer een hart. Schedels en botten zover je kunt kijken (en nog verder).

Hoe komen al die schedels en botten daar onder de grond en wie hebben ze zo netjes opgestapeld?

Door eerdere opgravingen aan de voet van de drie ‘bergen' Montparnasse, Montrouge en Montsouris waren groeves ontstaan. In 1786 besloot men de onhygiënische stadsbegraafplaats in Les Halles te sluiten en de schedels en botten over te brengen naar deze plek. Dit moest  in het geheim gebeuren dus duurde het 15 maanden om de botten, schedels en rottende lichamen ‘s nachts per kar door de stad naar hun nieuwe rustplaats te brengen.

Nu weet ik nog wel dat er in Breda tijdens de suikerbieten-campagne, dag en nacht  tractoren met volle karren  suikerbieten af en aan reden. Je zag dat aan alle afgevallen suikerbieten her en der langs de weg. Ik vraag mij af hoe ze dat in die tijd ‘geheim' hebben kunnen houden. Met hobbelende karren over Parijze straten die bestonden uit klinkers en keien moet er ook daar wel eens een schedeltje hier en een dijbeentje daar van de karren zijn afgevallen. Niet de meest ‘normale' vondst als je 's morgens vroeg de deur uit kwam op weg naar de boulangerie.

"Het schijnt dat de latere koning Karel V (Comte d'Artois) net voor de Franse Revolutie wilde feesten in de catacomben hield. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was dit het hoofdkwartier van het Franse verzet. Er bestaan een paar illegale ingangen tot de ‘combes' en er wordt gefluisterd dat die door jonge Parijzenaren worden gebruikt voor ondergrondse privéfeestjes."

Schedels hebben altijd een bepaalde aantrekkingskracht voor sommige mensen. Op één plek in één van de gangen werden we door een suppost gewaarschuwd voor een stuk ‘schedel-muur' die dreigde om te vallen. Iemand had daar een schedel tussenuit gepeuterd! Je kon sommige schedels ook zo oppakken en in je tas steken als je dat wilde. Dat bleek ook weer bij de uitgang. Daar stonden twee  in beslag genomen schedels!

0 reacties | reageer

Het Louvre (door Mo)

Vandaag gingen we naar het Louvre. De binnenplaats met de Pyramide en de fonteinen was prachtig. We deden er een uur over om naar binnen te komen, omdat we alles daar buiten vanuit elke hoek op de foto wilden zetten. Het stikte er van de mensen en ze liepen telkens door het beeld heen. Erg irritant! Zo zelfs dat ik (moi, die vroeg opstaan haat) voorstelde om voor dag en dauw terug te komen, nog voordat het museum open gaat, om zo wat pics te nemen zonder dat er hordes mensen in beeld staan.
Nou we gaan het zien, of we morgenochtend het fut hebben om er om 6;00 uur uit te gaan.

Binnen was het pas echt erg. Heel veel mensen en dat was bij de Venus de Milo erg irritant omdat iedereen voor het beeld ging staan en elke ouder met baby ook ervoor op de picture moest. Nee dan de Mona Lisa, daar hadden ze een drang hek ding voor gezet. Je kon er amper bij komen, maar als je je dan naar voren geworsteld had, dan kon je haar in ieder geval goed zien.

foto van JaRo:


Ik heb het gefilmd. Klik op deze link of kijk ff in het video gedeelte. Of misschien krijgen jullie daar ook een mailtje van.

http://www.reismee.nl/beheer/videos/view/6202/

Oh ja en ik kreeg ineens last van een voeten fetish. Dat komt omdat die Romeinse beelden van die mooie voeten hebben.

en deze:

Behalve dan dat op bijna elke voet de tweede teen langer is dan de grote teen. Is dat wel esthetisch verantwoord anno nu? Grapje!

1 reactie | reageer

Een mini meet-up (door Mo)

Gisteren hadden we een ontmoeting met iemand die we kennen van Flickr. Veel leden vinden het leuk om andere leden te ontmoeten. Dat wordt ook wel meet-up genoemd. Er worden plaatselijke, landelijke en international meet-ups georganiseerd.
Ik heb zelf ooit een meet-up voor Amsterdamse leden georganiseerd, en ik ben met JaRo naar een meet-up in Nijmegen en eentje in Leiden geweest en in Augustus gaan we naar een meet-up in Antwerpen.

Meestal komen er veel mensen naar zo´n meet-up, maar je kunt ook met één of twee andere leden afspreken. Dat heet dan een mini meet-up.

Nou, wij hadden gisteren dus een mini meet-up met Claude Covo-Fachi, een Française die in Parijs woont. Ik had haar in 2005 al een keer eerder ontmoet, toen zij een bezoekje aan Amsterdam bracht.
Ze is leuk! Een gepensioneerde lerares Engels, dus gelukkig hoeven we niet moeilijk te doen in het Frans. Ze is ongeveer de hipste gepensioneerde vrouw die ik ken; ze is bijna 65 maar doet aan Flickr, Facebook, Twitter en ze heeft een Mac en een iPhone.

Deze foto heeft Jaro van Claude en mij genomen.

Zij had voorgesteld dat we elkaar in het museum Petit Palais zouden ontmoeten. Nou dat was een goed idée, want het is daar echt prachtig. Leuke kunst (niet te zwaar) en een prachtig fotogeniek gebouw.

Wat nou echt grappig was... toen JaRo en ik buiten bij de ingang stonden te wachten werd ik aangesproken door een jongen die een gouden ring in zijn handd hield en me vroeg of ik die verloren had. Ha ha, jullie raden het al... dezelfde oplichters-truc. Maar het grappige was dat het niet alleen dezelfde truc was, maar ook dezelfde jongen en dezelfde ring. Stom dat ie me niet herkende!
Ik zei tegen hem in mijn beste Frans dat hij dit al een keer geprobeerd had en dat ik hem doorhad. Hij begreep mijn woorden niet maar mijn lichaamstaal maar al te goed. Toen ik met mijn vinger de huid onder mijn rechteroog naar beneden trok en hem streng aankeek had ie het echt door. Hij liep snel weg.

Hieronder twee foto's  die Claude gisteren van ons gemaakt heeft.

3 reacties | reageer

Paris 'En Film' (door JaRo)

Voor we naar Parijs vertrokken, hebben we ons natuurlijk ingelezen en ingekeken. Reisgidsen die alle mooie plekjes van Parijs in verschillende categorieën voor je op een rijtje zetten, zijn er in overvloed. Via Flickr (http://www.flickr.com/), de fotografie `share-site` waar wij onze foto's online zetten, konden we al vast ‘rondkijken' in Parijs en met name in het 19^e arrondisement waar wij nu zitten.

Daarnaast zijn er talloze films die zich deels of geheel in Parijs afspelen. Denk daarbij aan: Au Bout de Souffle  en films als The living Daylights (James Bond op de Eiffeltoren), The  Da Vinci Code en De klokkenluider van de Notre Dame.

Als voorbereiding  op Parijs hebben wij Paris en Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain gekeken. De eerste film geeft de Franse sfeer  van Parijs aardig weer. De tweede film, Amélie, is geweldig  en die hebben we niet gekeken maar opnieuw gekeken.  "Het is een sprookje voor volwassenen, gefilmd als een plaatjesboek voor kinderen," aldus de` guide cinéma 2009` die hier in huis staat en welk citaat door mij uit het Frans is vertaald (Ja!!!). Een betere omschrijving zou ik niet kunnen geven.

Deze film is grotendeels in Montmartre opgenomen en speelt zich o.a. af in het Café waar Amélie werkt. Dit café heet in de film en het echt Les Deux Moulins en de eigenaar van het café was voor de opnamen van de film van plan om zijn zaak te verkopen omdat de inkomsten sterk achteruit liepen. Na de film en het internationale succes ervan is hij blij dat hij dat toch niet gedaan heeft. Het is een waar bedevaartsoord voor Amélie-liefhebbers uit de hele wereld. De zaak zit bijna altijd helemaal vol met Amerikanen, Engelsen, Duitsers, Japanners en Fransen. Deze keer ook met twee Nederlanders uit Amsterdam.

Het café is goed herkenbaar aan de bar en de inrichting. Op verschillende plekken staan attributen uit de film als decoratie opgesteld. In het toilet hangen de polaroid foto's die de reizende kabouter aan de vader van Amélie stuurde (Wie dit leest en de film niet heeft gezien snapt er nu niet veel meer van. Ik zeg : ga meteen de film "Amélie" kijken).

De keuken is ook fantastisch. Ik heb nog nooit zo'n heerlijke Croque Madame geproefd en de salade met warme geitenkaas die Mo kreeg, was goddelijk.

Een andere scéne speelt zich af op de trappen van de Sacré Coeur. Daar zijn we natuurlijk ook geweest.  Als je echt alle plekken wil zien waar de film is opgenomen kun je een `Tour d'Amélie` boeken. Daarmee ga je in een paar uur langs alle plekken waar de film is opgenomen. Zo heb je ook  een `Da Vinci Tour`. De prijzen lopen uiteen van € 30,- tot
ruim € 150,- Behalve de hoogte van de prijzen zijn het vaak erg grote groepen waarbij je in rap tempo langs de plaatsen wordt geloodst en amper tijd hebt om rustig een foto te maken. Niets voor ons dus. Wij gaan zelf wel in alle rust langs die plekken die wij interessant vinden.

Bij toeval kwamen wij op metrostation `Saint Sulpice` terecht. Ze waren daar bezig met een opknapbeurt. Oude lagen metro-posters waren verwijd door ze deels weg te trekken en deels weg te branden. Een mooier staaltje van stedelijk verval (Urban Decay)is niet denkbaar. Natuurlijk moesten wij uitstappen en foto's maken. We ontdekten posters en tijd-tabellen uit 1962 en eentje uit 1942.

Inlezen heeft dan toch zijn voordeel.  Mo herinnerde zich de naam van het metrostation als de naam van de kerk die in de Da Vinci Code voorkomt. Natuurlijk zijn we ook daar naar binnen geweest om de mysterieuze kaarsrechte koperen lijn in de vloer te zien en te fotograferen. Behalve dat is het verder ook een fantastisch mooie kerk.

We zijn nog niet klaar met onze Da Vinci Tour; het Louvre met de Piramide staan in ieder geval nog op ons programma. De Eiffeltoren uit The Living Daylights hebben we al een keer op een avond bezocht net als de Champs-Elysées waar Au bout de Souffle grotendeels is opgenomen.

De Gargoyles (de enge, duivel-achtige waterspuwers) van de Notre Dame kunnen vast oefenen in nog gemener kijken dan ze normaal al doen. We komen eraan!

4 reacties | reageer

N'est pas de ... (door JaRo)

We zijn nu bijna een week in Parijs en we lopen regelmatig tegen het feit aan dat iets niet kan of mag. Misschien is dat gewoon in Nederland ook wel zo, maar hier valt het gewoon op.

Het begon al op de 14^e juli toen we na 4 uur 's middags de metro wilden nemen vanaf het gebied rond de Eiffeltoren. Dat ging dus niet meer maar dat hebben jullie waarschijnlijk al gelezen.

In het appartement van de 2 Françaises hebben we wifi, wiefie zoals ze dat hier uitspreken. Wat ze en we ook geprobeerd hebben, geen toegang tot het internet met onze laptop. Dan maar op zoek naar een internetcafé. Deze waren in geen velden of wegen te vinden. Bij het navragen werden we vanuit het centrum van Parijs naar de andere kant van de stad gestuurd. Daar hadden we echter geen zin in. In het centrum van Parijs zijn de winkelpanden waarschijnlijk zo duur dat er daarom alleen maar dure winkels in zitten en geen internetcafés.

Enfin...na 3 dagen zoeken, blijken er 3 op nog geen 200 meter van onze flat te zitten.

's Morgens opstaan en dan de kraan open doen, is de gewoonste zaak van de wereld. Ook in Parijs. Dat er dan ook water uit komt blijkbaar niet. Woensdag hadden we geen water. Wat is dat lastig! We konden uit de nalekkende kraan nog een half pannetje water opvangen en we hadden nog een fles water in de koelkast liggen. Daarmee wordt douchen erg lastig! Dus wassen en scheren met minime hoeveelheden water. Geen mogelijkheid om de toilet door te spoelen en maar 1 kop koffie!

Een paar dagen zonder de computer of internet is geen probleem! (Ja, jullie horen het goed. En dat uit onze mond!!!) Nee, een dag zonder water...dat is pas erg!

Gelukkig stroomde het 's middags rond 5 uur weer overvloedig uit onze kraan.

Als je wat hebt rondgelopen in ‘warm' Parijs wil je wel even ergens gaan zitten om iets te drinken en te eten. Wanneer je na 14.00 uur komt, heb je een probleem. De lunch eindigt bij de meeste cafés rond 2 uur / half 3. Als je wat wil eten moet je wachten tot 7 uur 's avonds. Je kunt wel ergens een broodje kopen of een hamburger halen maar in een café geen koffie met een croque monsieur of madame krijgen.

De Franse pricipes gaan blijkbaar vóór een stukje (Hollandse) handelsgeest.

Voor we op vakantie gaan zorgen we er altijd voor dat we alle foto's van onze memory-card hebben afgehaald en op onze computers hebben gezet. We kunnen dan weer volop fotograferen met een lege geheugenkaart.

Ai... dat was Mo in ieder geval vergeten te doen. Haar geheugen was dus al vrij snel vol. Op de een of andere manier lukte het ook niet om de foto's op onze laptop over te zetten. Geen probleem. We branden ze gewoon op een dvd in het internet café. Nou, nee dus. Bij de eerste hadden ze geen DVD's. Bij nummer twee was de brander stuk. Nummer 3 kon het niet en ook nummer 4 kon ons niet helpen.

Uit pure "armoe" heeft Mo nu maar een extra geheugen van 4 Gig gekocht. (en daar is ze heel blij mee!)

Pas de ...metro,

Pas de ...wifi,

Pas de ...internetcafés,

Pas de ...l'eau,

Pas de ...lunch,

Pas de ...dvd branden.

Maar verder... Pas de probléme!

2 reacties | reageer

Bedevaart (door Mo)

Gisteren, vrijdag, gingen we naar de begraafplaats Père Lachaise. Voor JaRo was het de eerste keer voor mij de 5^de keer. Ja, het is een bedevaartsoord voor mij. Dat kan je wel zeggen. Nou niet alleen voor mij want er liggen zoveel beroemde mensen begraven dat het er zwart ziet van de bezoekers.

Père Lachaise is behoorlijk groot, het is net een park. De paden hebben straatnamen. Zoals Avenue de Acacias. Ik vroeg me ineens  af of ze op de TomTom te vinden zijn.  Ik zei tegen Jaro dat we drinken en boterhammen mee moesten nemen, omdat we er een hele lange tijd zouden doorbrengen. We hadden nog geen voet binnen de poort gezet en Jaro zei dat ie wel tot zes uur in de avond wilde blijven... zo mooi vond ie het. Nou dat is ook wel zo, hoor. Het is echt prachtig. Ik heb in m'n leven al heel wat begraafplaatsen bezocht, maar deze is de allermooiste.

De eerste keer dat ik er kwam was in 1979. Ik was toen 16 en verliefd op Oscar Wilde. Die ligt daar ook. Ik was op vakantie met mijn ouders en we waren er toen alledrie voor het eerst. Mijn (Poolse) moeder wilde graag het graf van Chopin zien en mijn vader dat van Piaf en van Hector Berlioz.

 

Ik had ook gelezen dat Jim Morrison er begraven lag en die wilde ik ook per sé zien. Het was best moeilijk om de graven te vinden , want bij de portier hadden we een vaag, vaal, gestencild plattegrondje gekegen waar James Morrison niet eens opstond. En toen ging het regenen en we gingen weg zonder dat ik Jim gezien had. Het zien van het graf van Oscar Wilde was gaaf en heftig.

De tweede keer dat ik er was, was 1981en het was juli. Om precies te zijn was het 2 juli 1981 en dat ik was de 10-jarige sterfdag van Jim Morrison. Dit keer was het heel makkelijk om het graf te vinden, omdat het er zwart zag van de fans die van heinde en verre allemaal speciaal voor dat ‘jubileum' gekomen waren. Er was net een borstbeeld van hem op de steen gezet. De overige bandleden waren er een dag eerder geweest! Whoe-oe-oe, exciting! Er was muziek, wietlucht, graffiti, sfeer.
Mijn ouders vonden het vreselijk en schadalig maar voor mij wilden ze er wel even blijven.
In de zomer van 1986 ging ik met een vriend. Toen was het borstbeeld beklad en de neus was gebroken. Jammer. Maar de sfeer was nog steeds gaaf.
In 1991 was het de 20-jarige sterfdag en toen ging ik met een andere vriend. Er was toen een Doors revival, Oliver Stone had toen net de Doors film gemaakt en 's ochtends stonden er hele hordes voor de poort te wachten om naar binnen te mogen. De politie liet ons niet naar binnen, omdat het een hele mensen-massa was. Mensen zeiden dat je aan de achterkant ergens over de muur kon klimmen.  Ik ben toen met die vriend om de begraafplaats heen gelopen en we vonden een plek waar we over de muur en prikkeldraad konden springen. Ik vond het doodeng, maar wilde toch per sé bij het graf. Binnen de muren liep overal security en we moesten ons verstoppen. Ja, net een film. Uiteindelijk kwamen we bij het graf. Het borstbeeld was verdwenen. Extra jammer. Maar nog steeds veel graffiti.
Na een tijdje lieten ze de mensen buiten de poort binnen omdat er toch al zoveel illegaal binnen waren gekomen. Druk, sfeer, gezellig. Het is gaaf om met zoveel gelijkgestemden bij elkaar te zijn.

Gisteren was ik er dus voor de vijfde keer en voor de vierde keer bij het graf van Jim Morrison. Nou... wat een "slap in the face"! Er staan dranghekken om het graf heen, er is geen enkele graffiti te bekennen, er staat iemand van de begraafplaats bij om de ‘orde' te bewaren. Bah... de sfeer is mat en tam. Things that make ya go hmmm....

Overigens was het graf van Oscar Wilde ook een grote tegenvaller, want in de loop de tijd is er een gewoonte ontstaan om de grafsteen te bedekken met lipstick zoenen. Er stond zelfs een lipstick op de rand van het beeld. Het ziet er heel stom uit, kleine vette vlekken in de vorm van een mond.

Nee, ik kon het er niet op. Maar verder was het een prachtige dag en voor Jaro een gave nieuwe ervaring. Ik zal er blijven terugkomen en ik denk dat dat voor Jaro  geldt.

4 reacties | reageer

Nous ne sommes pas de hier (door Mo)

Neee, we zijn niet van gisteren! Zeker niet als iemand ons probeert te belazeren of te beroven.

We hadden net de Opera bezocht, en opweg naar de Nespresso Boutique gingen we even op een muurtje zitten om onze boterhammen te eten.
Ineens stond er een jongen voor ons die een gouden ring opraapte van de grond. Ik had hem niet zien aan komen lopen en de ring had ik ook niet zien liggen. Hij vroeg of die ring van ons was en gaf hem aan mij. Maar ja, hij was niet van ons. We keken elkaar aan en gaven de ring terug aan hem. Hij zei zoiets van: Nee, u mag hem hebben, want hij is vast echt. En hij liep weg.
Dus we zaten daar met die ring in onze hand. We vonden het vreemd dat iemand dat zomaar deed. Het leek als 'too good to be true', en meestal is dat ook zo.

Hij had zijn hielen nog niet gelicht of hij kwam alweer terug en vroeg of we wat geld voor hem hadden. Ja doei!! Ik gaf hem de ring terug en zei: "You can sell the ring and get money."
Zie je wel, dachten we! En dan zeker mijn tas of portemonnee stelen als ik die tevoorschijn haal. Mooi niet!
Hij gaat er vast van uit dat wij hem aardig vinden omdat hij ons de ring geeft en dat we hem wat geld willen geven in ruil voor de ring. Het geld, de creditcard en het paspoort dat ie dan steelt van ons zijn meer waard zijn dan zo'n vage gouden ring. Als het al echt goud was.

Nou die vlieger ging mooi niet op. Hij liep ook meteen weg. Met ring.

1 reactie | reageer

Volgende pagina »