Nespresso (door JaRo)

In ‘ons' Franse appartement moeten wij het doen met een vrij klein keukentje. Een van de Françaises is kok in een restaurant op de Eiffeltoren en misschien verwacht je daarom wel een flinke goed gevulde keuken. Nee dus. Wel een mooie pannenset en ook prachtige loeischerpe messen (inclusief pleister in geval dat...) maar verder is het toch en beetje behelpen. Wel staat er een Nespresso apparaat in de keuken. Mo riep meteen: 'Ik ben verliefd!' Dit niet vanwege George Clooney want die kregen wij er niet bij (en is haar type ook niet). Nee, vanwege het prachtige apparaat, de leuke cupjes en de heerlijke koffie.

Maar zoals jullie weten gaat de koffie er bij ons in een rap tempo doorheen. Na een paar dagen waren we dan ook al door de aanwezige voorraad heen en zelf bij Nespresso is het drinken van Decafe armoe. We moesten dus vandaag cupjes voor de Nespresso halen.

Via het internet, we waren daar toch om onze eerste verhaaltjes te posten, kwamen we erachter dat deze cupjes alleen verkrijgbaar zijn in zogenaamde Nespresso boutiques. Wij kozen die vlak bij de Opera. Eerst weer met de metro richting centrum en dan stap je uit op het plein voor de Opera.

Nu waren we beiden in het verleden wel eens met een bus langs het erorme en frivole gebouw van de opera gekomen. Nu we ervoor stonden, met de gouden beelden schitterend in de zon, zag het er nog uitnodigender uit. Vanbuiten was er al een overdaad aan beelden en versieringen te zien. Vanbinnen moest het volgens onze boekjes over Parijs nog mooier zijn. Daarover was geen woord teveel gezegd of in dit geval geschreven. Prachtige trappen, beelden, balkons, lampen, spiegels, beelden en schilderingen . Alles even frivool en uitbundig als we aan de buitenkant al zagen. Een oase voor fotografen. Een nadeel...iedereen vindt zich tegenwoordig fotograaf. Het duurde soms een eeuwigheid voordat je een foto kon maken zonder treuzelende Hollanders, Fransen , Chinezen of Japanners. (Ja, ook hier!)

Enfin... twee uur later stonden we weer buiten om aan de overkant van de straat datgene te gaan doen waar we voor gekomen waren: de Nespresso boutique. Als je de reclame kent met George Clooney weet je precies in wat voor omgeving wij terecht kwamen. Echt decadentie ten top.

Gelukkig spraken ze ook Engels. Fijn voor mij want mijn Frans heeft zich na de brugklas niet verder ontwikkeld, dit in tegenstelling tot Mo d'r Frans. Dit borrelt uit het niets omhoog waardoor zij tot haar eigen verbazing in staat is een simpel gesprek te voeren en ook nog wordt begrepen. Ik wou dat ik dat kon, maar dit terzijde.

Terwijl ik met het meisje achter één van de fantastisch mooie verkoopbalies de soorten cups besprak, maakte Mo wat foto's. Met een gevarieërde voorraad in een mooi Nespresso handtasje liepen we even later de boutique weer uit.

We kunnen gelukkig weer koffie drinken.

Quartorze Julliet (door JaRo)

Gisterenzijn we voor het eerst richting het centrum van Parijs gegaan. 14 juli is in Frankrijk de nationale feestdag en dat hebben we geweten ook. We hadden eerst nog het idee om 's morgens al naar het centrum te gaan en dan te blijven tot het grote vuurwerk bij de Eifeltoren. Dat plannen kunnen wijzigen weet iedereen en dat was in ons geval ook zo. Gisteren kreeg Mo ineens last van haar heup waardoor lang lopen niet echt een goed idee bleek. Daarnaast hoorden wij dat de metro 's morgens in het centrum niet reed uit veiligheidsoverwegingen. Het was dus zo goed als onmogelijk om 's morgens vroeg in het centrum te komen. Ik had de wekker op 09.00 uur gezet om het vanaf het begin te volgen maar toen die afging zei mijn lichaam dat 11.00 uur ook vroeg genoeg was. We hebben het 2^e deel van het defilee alsnog op de TV gevolgd.

Daarna zijn we eerst met de metro naar de Champs de Elysees gegaan en hebben bij de Arc de Triomph gestaan. Ik zei al: plannen moet je soms veranderen. Op deze nationale feestdag zijn alle musea, bezienswaardigheden e.d. gesloten. We konden dus niet op de Arc de Triomphe en, na later bleek, was ook de Eiffeltoren afgesloten. We hebben een stuk over de ChampsElysees gelopen en hebben verderop de metro genomen naar Trocadero. Hier zit je aan de overkant van de Seine, recht tegenover de Eifeltoren. Eerst hebben we wat gegeten in een café/restaurant. De prijzen die ze durven te vragen zijn schandalig. €6,- voor een kop cappuchino is echt niet normaal.

Daarna zijn we naar het plein gelopen naast het Palais du Chaillot. Hier heb je een fantastisch uitzicht op de Eiffeltoren. Toen we daar ongeveer 5 minuten stonden werden we door de M.E. bij het hek weggestuurd. Waarom was eerst niet echt duidelijk maar toen we bij de Metro kwamen, bleek dat deze vanaf 16.00 uur tot de volgende ochtend gesloten was i.v.m. de festiviteiten van de 14^e juli. Dat werd dus lopen naar de volgende halte. Ook gesloten. Ondertussen werden alle straten afgezet en werd iedereen uit het gebied rond de Eifeltoren weggestuurd. Weer verder en na een paar zijstraten waar we wel inmochten kwamen we bij Pont d'Alma. Hier is prinses Diana verongelukt in de tunnel onder het kruispunt. Natuurlijk hebben we daar even bij stilgestaan.(letterlijk en figuurlijk) Vanaf daar konden we weer wel de metro nemen.

Mo was inmiddels erg moe van al het lopen dus zijn we weer teruggegaan naar ons appartement. Daar heerlijk gegeten en besloten om maar niet meer terug te gaan voor het vuurwerk. Dat hebben we dusook op de TV gevolgd. Het werd toen ook meteen duidelijk waarom we de Eiffeltoren niet opmochten. Vanaf de Eiffeltoren werd het meeste vuurwerk afgeschoten. Het was een spektaculair gezicht.

Het Negentiende (door Mo)

We zitten in het Negentiende arrondisement. Dat is voor de kijker rechts boven. Nogal een stuk uit het centrum, maar wel binnen de Périférique. Het is fijn als je opgehaald wordt door iemand die de weg weet. Emanuelle en Isabelle namen ons eerst lopend mee naar het Gare de L'Est. Daar zouden we een weekabonnement aanschaffen (ze hadden ons gevraagd om pasfoto's mee te nemen) en vandaar zouden we met de metro naar Station Crimee gaan. Crimee is de Krim. Er is een grote straat die de Engelsen ‘de Highstreet' noemen; Avenue de Flandre. Het zal wel een buurt over oorlogsgebieden zijn... dat zoeken we op.
Zij wonen in de Rue des Eiders (de eenden-donsstraat), dat is niet echt een straat maar een groot flatgebouwencomplex dat afgesloten is en waar je toegang toe hebt door verschillende hekken op verschillende straathoeken. 's Avonds en in het weekend gaan de hekken op slot. We kwamen aan op zondag dus ze konden ons gelijk laten zien wat de code was en welk hek we moesten nemen en hoe we door de grote binnentuin naar het juiste portiek moesten lopen.

Onderweg vertelde Emanuelle dat er veel Chinezen en Joden in deze buurt wonen. Toen zij hier voor het eerst kwam wist ze niet veel van Joden en hun gewoonten af. Vooral niet van orthodoxe Joden. Ze vertelde dat ze op een zaterdag naar het gesloten hek kwam lopen met haar handen vol met boodschappentassen. Er stond een man voor het hek te wachten. Ze vroeg of hij het hek open wilde doen, maar dat weigerde hij. Ze werd boos en vond hem onbeleefd en stom. Maar later hoorde ze dat orthodoxe Joden op de Sjabbat niet met elektriciteit in aanraking mogen komen. Hij stond daar dus te wachten op iemand die voor hém het hek zou opendoen en niet andersom. Komisch niet.

Het mocht niet (door Mo)

De Intervac leden waar we woningruil mee gedaan hebben, zijn een lesbisch stel. Emanuelle en Isabelle. Ze zijn allebei in de veertig. De één is kok, de ander is scretaresse. Zij kwamen ons ophalen op het Gare du Nord en namen ons mee naar hun huis, omdat de toegang tot hun flat enigszins ingewikkeld was. Iets met een code en sleutels.

Wij zouden dan onze sleutels aan hun geven (onze toegang is niet zo ingewikkeld; één sleutel voor beneden, één sleutel voor boven en een brievenbus-sleutel) en zij zouden de volgende dag de trein naar Amsterdam nemen.
Voordat wij naar Parijs vertrokken hadden we bedacht om een kleinigheidje mee te nemen. We zouden naar de VVV op het Leidseplein gaan en daar zouden we in een touristenwinkeltje twee beeldjes van elkaar zoenende delfsblauwe boerinnetjes kopen. Dat leek ons wel een leuk en origineel kadootje.

Bij de winkel aangekomen zagen we eerst alleen kussende mannetjes en vrouwtjes die bovendien ook nog uit een stuk gemaakt waren. Even later zagen we losse beeldjes; mannetjes en vrouwtjes. 'Oké,' zeiden we tegen elkaar, 'we pakken gewoon twee vrouwtjes.' Maar de kassajuffrouw zei dat dat niet mocht. We ‘moesten' een hetrostelletje kopen. Twee vrouwtjes of twee mannetje mocht niet.

Things that make ya go hmmmm...

JaRo wilde het daar bij laten, maar ik stelde voor om twee hetero stelletjes te kopen. We zouden in de toekomst vast wel een keer met een homostel woningruil doen. 'Gewoon bewaren, tot de mogelijkheid zich aandient.' Zo gezegd zo gedaan en de meiden waren heel blij de zoenende boerinnetjes.

Er liggen nu twee zoenende boertjes in een la onder mijn bureau.